Twee jaar zat ze thuis.
Een meisje dat wil leren.
Een meisje met een rugzak vol ervaringen die niemand ziet als ze stil in een klaslokaal zit.
Geen onderwijsorganisatie die haar wilde hebben.
“Te complex.”
“Past niet binnen onze mogelijkheden.”
“Geen passende plek.”
Het meisje werd haar dossier. Terwijl ze allang
niet meer het meisje was, van dit dossier.
Gelukkig hoorde ik het verhaal en wist ik een plek in Groningen dat wel openstond om haar een kans te geven.
Een kans op onderwijs en een toekomst.
Maar hoe kan dit gebeuren?
Hoe kan een kind twee jaar buiten het systeem valt in een land waar onderwijs een recht is?
Dit is geen incident.
Dit is een signaal.
We spreken over inclusie alsof het een keurmerk is.
Maar wat vandaag “inclusie” wordt genoemd, leunt te vaak op:
– Het uithoudingsvermogen van kinderen
– Het doorzettingsvermogen van ouders
– Stille heldhaftigheid van individuele professionals. Die wel buiten kaders durven te werken
Dat is geen inclusie.
Dat is overleven in een systeem dat niet trauma- en cultuursensitief is ingericht.
Zolang onderwijs blijft functioneren alsof ieder kind hetzelfde zenuwstelsel heeft, dezelfde draagkracht, dezelfde culturele bedding en dezelfde veiligheidservaring,
blijven de meest kwetsbaren de prijs betalen.
Trauma zie je niet altijd.
Het zit in een lijf dat snel overprikkeld raakt.
In wantrouwen richting autoriteit.
In ouders die fel reageren omdat zij in hun geschiedenis hebben geleerd dat je moet vechten om gehoord te worden.
In kinderen die “lastig” worden genoemd terwijl hun systeem simpelweg in overlevingsstand staat.
Cultuur doet daar nog een laag bovenop.
Andere opvoednormen.
Andere communicatiestijlen.
Andere betekenissen van gezag, schaamte, eer, veiligheid.
Als we dat niet begrijpen, labelen we gedrag.
Maar missen we het verhaal.
Inclusie vraagt dus iets anders.
Niet alleen goede intenties, maar:
– Structurele kennis van trauma en het zenuwstelsel,
– Cultuursensitieve communicatie,
– Echte samenwerking met ouders als partners,
– Voldoende tijd en ruimte voor maatwerk.
En bovenal: systemen die zich aanpassen aan het kind.
Niet andersom.
Onze organisatie wil hier graag in meedenken.
we bieden vanuit MM Zorg op Maat, op maat gemaakte trainingsprogramma's voor onderwijsorganisaties die vastlopen bij complexe casuïstiek.
Maatwerktrainingen waarin we:
• Het team trainen in de basis van trauma- en cultuursensitief werken
• Vraagstukken inbrengen waarin we kijken naar het kind/de kinderen en het systeem eromheen
Want een kind mag nooit twee jaar thuiszitten, omdat het systeem geen ruimte heeft.
Inclusie is geen slogan.
Het is een keuze.
It takes a village to raise a child ❤️
www.mmzorgopmaat.com
inclusie cultuur cultuursensitief traumasensitief trainingen onderwijs zorg jeugdhulp
Reactie plaatsen
Reacties